Anılar 3

Fizik bölümünde geçen o kışı hiç unutmam. Kar altında kampüste yürümek bambaşkaydı.

Bu fotoğraftaki amfide mezuniyet provamızı yapmıştık. Hoca bizi sıraya dizmiş, herkes yerini bulsun diye saatlerce uğraşmıştı. Provada gülmekten yerlere yatmıştık; en arkadaki sıradan biri sürekli espri yapıyordu. O günden aklımda kalan en güzel şey, o kahkahalar.

ODTÜ'ye ilk adımımı attığım o eylül sabahını hiç unutmuyorum. Ankara'nın o kuru, serin havası, kampüse giden servis yolunun iki yanındaki genç ağaçlar ve uzakta yükselen Rektörlük binası... Hepsi hâlâ gözümün önünde. Hazırlık sınıfında geçirdiğimiz bir yıl, hayatımın en zorlu ama en güzel dönemiydi. Sabahın köründe kalkıp yurttan derse yetişmeye çalışırdık. İngilizcemiz zayıftı, dersler ağırdı, ama o kadar iyi arkadaşlıklar kurduk ki, o dostluklar bugün hâlâ sürüyor. Kütüphanenin önündeki o uzun merdivenler ilk geldiğimde bana kocaman gelmişti. Zamanla o merdivenler bizim buluşma noktamız oldu. Sınav haftalarında sabaha kadar orada ders çalışır, birbirimize anlatır, birbirimizi sınardık. Selamettin Hoca'nın anlattığı o ders, bize sadece mühendislik değil, hayata bakışı da öğretti. 'Önce insan olun, sonra mühendis' derdi. O sözü hiç unutmadım. Mezuniyet günümüzde amfide hep birlikte söylediğimiz o marşı, gözyaşları içinde söylemiştik. O gün bittiğinde bir dönem kapanmış, ama kalbimizde ODTÜ hiç kapanmayacak bir yer açmıştı. Teşekkürler ODTÜ, teşekkürler koca çınar.